Er zijn momenten dat ik omhoogkijk, naar de lucht die steeds van kleur verandert. Een horizon die reikt verder dan mijn gedachten kunnen dragen. Daar, in dat kijken omhoog, ligt een stille vraag verscholen: waar komt mijn hulp vandaan?

De woorden van Psalm 121 herinneren me eraan dat mijn hulp niet in de verte verstopt ligt, maar dichtbij, in de aanwezigheid van Degene die hemel en aarde gemaakt heeft. Het is een zachte zekerheid, als een hand die mijn schouder aanraakt: je wordt niet vergeten. Geen stap die je zet, geen ademhaling die je doet, gaat ongemerkt voorbij.

Hij waakt. Niet zoals wij waken, moe en soms afgeleid, maar onafgebroken. Dag en nacht. In licht en in donker. Zijn nabijheid is als een schaduw die met me meeloopt, een bescherming die ik niet altijd zie, maar wel voel in de stilte.

Psalm 121 wordt voor mij een belofte die ik meedraag: dat ik nooit alleen ga. Dat elke weg, hoe onbekend of onrustig ook, onder Zijn zorg ligt. En dat mijn uitgang en mijn ingang, mijn gaan en mijn komen, omgeven zijn met trouw.