Vandaag wil ik je meenemen naar het beeld van een berg.
Naar aanleiding van Psalm 125:1.

Er zit iets troostends in het beeld van een berg. Een berg wijkt niet, hij staat. Door weer en wind, door seizoenen en eeuwen heen blijft hij op zijn plaats. Waar de mens soms wankelt, lijkt te vallen of zich laat meeslepen door de stroom van het moment, daar staat de berg stil.

Zo is ook het vertrouwen in God bedoeld: niet als een vluchtig gevoel dat komt en gaat, maar als een vaste grond. Een innerlijk weten dat je niet zomaar uit je evenwicht kan rukken. Het gaat niet om nooit meer beven of twijfelen, maar om de zekerheid dat er Iemand is die jou draagt wanneer jij zelf geen houvast meer hebt.

Als een berg die rust in zijn fundamenten, zo mag ook onze ziel tot rust komen in God. En misschien is dat de kern van dit vers: dat er een plek is waar je veilig staat, waar je niet hoeft te vrezen dat de grond onder je voeten verdwijnt. Vertrouwen is blijven staan, ook als de wereld om je heen in beweging is.
Veel zegen toegebeden, wat en hoe je situatie ook is.