Ik val met de deur in huis.
Heb je de Heere lief met heel je hart, heel je verstand en heel je zijn en wezen? Zo ja wat een genade en rijkdom🙏.

Vanavond wil ik je meenemen naar Psalm 18 vers 2.

“Ik heb U hartelijk lief, HEERE, mijn sterkte.”

Soms blijft één zin hangen, alsof hij even alles zegt wat woorden kunnen dragen.
Niet bedacht, niet mooi geformuleerd, maar gevoeld. Een zin die geboren wordt uit een leven dat niet vanzelf ging — uit momenten waarop je dacht: dit red ik niet alleen.

David schrijft deze woorden nadat hij is doorgegaan waar hij eigenlijk niet meer kon. En juist daar, in dat nulpunt, spreekt hij liefde uit. Niet als iets zachts of romantisch, maar als iets dat hem overeind houdt. “Mijn sterkte,” zegt hij — niet de sterkte, niet iets algemeens. Het is persoonlijk, dichtbij.

En misschien is dat wat dit vers zo raakt: het is geen groot geloofsstatement, maar een ademhaling. Een fluistering van vertrouwen, precies op het moment dat je zelf niet sterk meer bent.
Soms is dat genoeg. Eén zin. Eén erkenning. Eén liefhebben dat blijft.

Tenslotte.
Jezus Christus liefhebben, dat kan alleen na ontvangen genade van Jezus Christus zelf.
Is je ziel schoongewassen door het reinigend bloed van Jezus Christus?
De Eniggeboren Zoon van God de Vader?
O wat een rijkdom, wat een genade als je dat hebt mogen ervaren en meemaken.
De Levende God die naar jou en mij omziet.
Hij brengt redding door Jezus Christus.
De Weg, de Waarheid, het Leven.
Dat is Jezus Christus alleen en alleen Hij.
Laat dat deze avond een proclamatie zijn.
Jezus leeft tot in alle eeuwigheid.
Aan Hem alle aanbidding en lofprijzing.