Tijdens mijn stille tijd kwam ik terecht bij Psalm 37. Vers 3 sprong er voor mij uit.
Het vers dwong mij om even erbij stil te staan en na te denken over wat dit vers mij te zeggen heeft.

Zo kwam ik tot de ontdekking dat, te midden van al mijn plannen, zorgen en drang om grip houden op het leven, ik juist op God moet vertrouwen en goed blijven doen. Zelfs als het leven onvoorspelbaar voelt.

Het beeld van ‘de aarde bewonen’ raakt me. Het doet me denken aan een bewust leven, niet gehaast van moment naar moment, maar met aandacht voor wat is – voor de mensen, de natuur, en de kleine zegeningen die vaak onopgemerkt blijven. En dan dat laatste: “voed u met trouw.” Hoe vaak laat ik mezelf voeden door onrust of twijfel? 

Dit vers herinnert me eraan dat er iets beters is, iets stevigs om op te bouwen.
Namelijk als een kind vertrouwen op onze Hemelse Vader die voor ons zorgt. 

Tenslotte geeft dit rust, te weten dat je mag vertrouwen op de Heere en Zijn trouwe zorg.

Het geeft rust te weten dat Hij wil zegenen als je op Hem vertrouwt en Hem lief hebt met heel het hart, heel het verstand en alles wat in ons is.

Gods Zegen toe gebeden!