Er zijn van die bijbelverzen die onverwacht blijven hangen. Johannes 12:36a is er zo één: “Geloof in het licht zolang je het licht bij je hebt, dan zullen jullie kinderen van het licht zijn.” Het klinkt eenvoudig, maar bij nadere beschouwing raakt het iets diepers in mij aan.

Licht is een beeld dat ik gemakkelijk herken. Ik denk aan ochtenden waarop het daglicht langzaam door de ramen valt, of aan het warme schijnsel dat een kamer tot leven brengt. Licht maakt zichtbaar, geeft richting, verzacht scherpe randen. En tegelijk weet ik: het is er niet altijd. Soms voelt het leven grijs, alsof het licht even achter de wolken verdwenen is.

Juist dan spreekt deze tekst me aan. Het herinnert me eraan hoe waardevol de momenten zijn waarop ik dat licht wél ervaar – de tijden van rust, helderheid, vertrouwen. Het zijn periodes waarin ik Gods aanwezigheid meer dan anders voel, waarin geloven als vanzelf lijkt te gaan. De oproep is dan: geloof op die momenten, om je daarin te laten vormen. Niet omdat het moet, maar omdat het leven vanuit dat licht iets wezenlijks in mij tevoorschijn brengt.

Het is een uitnodiging tot verbondenheid. Geen druk, maar een herinnering: neem het licht in je op nu het er is. Laat het een deel van je worden, zodat het ook blijft wanneer het donkerder wordt. Want wie leeft vanuit het licht, draagt het mee – ook in de schaduw.

En dat Licht heeft een naam. Jezus Christus – het Licht van de wereld. In Hem is geen duisternis. Wie Hem volgt, zal niet verdwalen in het donker, maar het licht van het leven hebben. Daarin schuilt onze hoop, ons houvast en onze bestemming: als kinderen van het Licht wandelen in Zijn liefde.
Mag je al een kind zijn van Het Licht genaamd Jezus Christus?