Psalm 139 is een psalm die je bijna niet kunt lezen zonder stil te vallen. Het is alsof er een licht schijnt in de diepste lagen van je bestaan: daar waar je jezelf soms niet eens kent, is God al aanwezig. “Gij doorgrondt en Gij kent mij.” Dat kan tegelijk troostend en beangstigend zijn. Troostend, omdat er niets in je leven is wat buiten Zijn blik valt; beangstigend, omdat je je nergens kunt verbergen, zelfs niet achter zorgvuldig opgebouwde muren.

Het besef dat God je weefde in de schoot van je moeder, dat elke dag van je leven al voor Hem bekend was, brengt een diepe verwondering. Je bent geen toevalligheid, maar gedragen door een liefde die verder reikt dan je eigen begrijpen. Psalm 139 nodigt uit om jezelf los te laten en je te laten kennen door Degene die je beter kent dan jij ooit zult kunnen.