In Johannes 20:19, nadat Jezus zijn dood en opstanding had voorspeld, zien we dat de leerlingen van Jezus bij elkaar waren en dat Jezus hen allemaal bezocht. Tenminste, bijna allemaal. Thomas was er niet bij. Toen de anderen hem vertelden dat ze de Heer hadden gezien, geloofde Thomas het niet.

“‘Ik kan het pas geloven,’ zei hij, ‘als ik de wonden van de spijkers in zijn handen zie en met mijn eigen hand voel dat Hij een wond in zijn zij heeft!’”
Johannes 20:25 (HTB)

Dacht Thomas vaak na over wat de andere leerlingen hadden gezegd? Zette hij het van zich af en ging hij verder met zijn leven, nog steeds denkend dat Jezus hen niet had bezocht?

Een week later, toen de discipelen weer bij elkaar waren, was Thomas er ook bij. Hoewel de deuren op slot waren, kwam Jezus binnen, ging in hun midden staan en zei: “Vrede”!

Toen zei Hij tegen Thomas: “Thomas, zie je mijn handen en mijn zij? Voel maar en twijfel niet meer. Geloof dat Ik leef!” Johannes 20:27 (HTB).

Thomas erkende meteen dat Jezus inderdaad uit de dood was opgestaan en weer bij hen was. ‘Geloof je het nu, omdat je Mij ziet?’ zei Jezus. ‘Gelukkig zijn de mensen die in Mij geloven zonder Mij gezien te hebben.’ Johannes 20:29 (HTB).

Thomas gelooft, maar Jezus richt zich op nog meer dan dat. Jezus spreekt de rest van ons aan, generaties van gelovigen die nog zullen komen en niet kunnen zeggen: “Laat me zijn handen zien, dan zal ik geloven.”

Jezus stierf niet alleen voor ons. Hij verrees voor ons. Hij weigerde Thomas niet wat hij vroeg, maar Hij maakt ook duidelijk dat er zegen is voor diegenen die geloven zonder te zien. De waarheid van zijn opstanding hangt niet af van het feit of we het hebben gezien of niet. “Gelukkig zijn de mensen die in Mij geloven zonder Mij gezien te hebben.” (Johannes 20:29, HTB). Wat een geschenk voor ons gelovigen om tot deze gezegenden te behoren!